घर

जब जब गांव की मिटटी छु लेता है वो,
कुछ अजिबसे रोंगटे खड़ें हों जाते बदन पे.

मन निकल लेता है उन पुराने गलियारों की और
उसे नजर आता है बच्चा जो स्कुल की दीवारों कूद के घर भाग जाया करता था .
चौराहे की मिठाई की दुकान,
क्रिकेट के बॉल से फूटे हुए मकान,
अक्सर उसे बचपन की याद दिला देते है.

फिर वो पहुचता है इक मंदिर
जिसे लोग 'घर' पर वो
आज भी 'स्वर्ग' कहता है !!
आज भी 'स्वर्ग' कहता है !!!

जिप्सी

प्राजक्त

आतातरी तुझ्या मिठीत विरघळू दे,
गंध प्राजक्ताचा थोडा दरवळू दे

एव्हाना जगलो एकटाच
सुगंधी जखम थोड़ी भळभळु दे

आल्यासारखे रहा थोड़ी हृदयात
घरास थोड़े घरपण मिळू दे

बेरीज कर तुझ्या-माझ्या जीवनाची
आयुष्याचे गणित थोड़े तरी कळू दे

जिप्सी

बारिश की मेमरी

बारिश की मेमरी भी बड़ी अजीब होती
पत्तो को हरा कर देती है, इंसान को सुखा ।
खैर वो छोड़ो
खिड़की से बाहर हाथ निकालकर देखा है कभी,
वोही बारिश अपने पन का भी एहसास देती है ।
तुम्हे याद है 'सखी' वो बारिश का दिन जब हम दोनों हाथ में सैंडल लिए,
नंगे पांव एक अजनबी रस्ते पे पागलो जैसे घूम रहे थे ।
उस दिन मिटटी की खुशबु भी अजीब ही थी, जैसे किसीने नए सेंट की बॉटल खोली हो ।
वैसे तो एक अर्सा गुजर गया है इस बात को पर आज भी वो दिन याद से गया नहीं ।
वो एक दिन था, और आज एक दिन है
उस वक़्त हम साथ होने के सपने बुनते थे,
आज सपने सच हो के साथ है ।

‪#‎Gypsy‬
‪#‎सखी‬

डायरीचे पान

मज व्यथेची हाव कुठे,
कुंपणाची धाव कुठे

दुःख ही जरासे पचले नाही,
वेदनेला वाव कुठे

जिंकला समर जरी तो,
तरी सुखाची हाव कुठे

झाली माणसे परागंदा,
राहिले मज गाव कुठे

रेखले होते तुझे नाव ज्याच्यात,
हरवले ते डायरीचे पान कुठे

#जिप्सी

नायक

अताशा जन्म झाला माझा
आता कुठे मी जगण्यास लायक होतो

त्यांनी केले मला पुढारी गुलामांचा
मला वाटले मी नायक होतो

प्रश्न जेव्हा जगण्याचा येतो
माझा लढ़ा निर्णायक होतो

एवढे समर जिंकुनही
कृष्ण तरी कुठे राधेचा होतो

-जिप्सी

मौनांची भाषांतरे

तसा हट्ट नाहिये माझा
अगदी तश्याच राहिल्या तरी चालतील
मरीन ड्राइव च्या आठवणी, तुझी झालेली पाठवणी
माळलेल्या मोगर्याचा सुगंध, पहिल्या पावसाचा मृद्गगंध
सोबतीने काढलेली कुडकुड़ती रात्र,
नकळत एकमेकात विरघळलेले अनिमिष नेत्र

अगदी अबोल शब्दांची पेरणी पण तशीच राहु दे

तसा हट्टच नाहिये माझा

फक्त
बघ जमलच तर कर मौनांची भाषांतरे

#जिप्सी

बॅचलर

कधी कधी ही कातरवेळ ज़रा जास्तच खायला उठते , त्यातल्या त्यात जर तुम्ही घरापासून दूर 'बॅचलर' म्हणून रहात असाल तर परिस्थिती अजुन बिकट. हातातुन काहीतरी सुटत चालल्याची भावना अजुन तिव्र होते. दिवसभर काम करून तुम्ही थकुन घरी येता रूमचा दरवाजा उघड़ता या आशेने की आज तरी काही चमत्कार होईल , पण कशाच काय नुसत्या बोलण्याने थोड़ी काही बदलते.
तीच रूम,तोच भक्क उजेड फ़ेकणारा CFL तेच सगळ काही.
गलितगात्र झालेला जीव कॉफी बनवायला किचन मधे जातो तिथे दिसते की ओटयावर कालरात्रीचा पसारा तसाच पडलेला आहे आणि लख्ख्कन तुम्हाला 'आई' सोबत नसल्याची बोचरी जाणीव होते. कॉफी घेऊन तुम्ही बाल्कनी मधे जाता तर समोरच्या बाल्कनी मधे एक 'आजी' उगाचाच त्या मारून- मुटकुन जगवलेल्या तुळशीसमोर दिवाबत्ती करत 'शुभंकरोती' म्हणत असते आणी घर सोडल्यानंतर आपण कधीही 'शुभंकरोती' म्हटल नसल्याच तुम्हाला उगाच आठवुन जात.

काही संध्याकाळ उगाच अस्वस्थ करतात.

‪#‎बॅचलर्स_डायरी‬